Bijna vier jaar geleden postte ik een bericht op facebook dat ik een boek zou gaan schrijven. Op een bewuste avond in mei 2017, had ik voor de start hiervan ruimte gemaakt in mijn agenda. Maar deze avond wilde het helemaal niet lukken met het oppakken van de pen. En ondanks dat er toen niets op papier kwam, doe ik nu toch een boekje open over wat er die avond is gebeurd.

Ik besloot lekkere muziek op te zetten en eerst maar eens even los te komen van ALLES. Ik danste, danste en danste, zoals ik dat vroeger deed als de familie op zondag ging wandelen (zonder mij, omdat de ballerina in mij de parketvloer dan namelijk als dansvloer voor haarzelf had). Met dit verschil dat Simon & Garfunkel plaatsmaakten voor heerlijke dancemuziek. 😉 Ik kwam inderdaad los van alle gedachten en remmingen die er waren om te kunnen starten met schrijven. Ik danste mezelf een uur lang helemaal vrij. Aansluitend ging ik opnieuw aan de eettafel zitten met de pen en het papier weer voor mijn neus. En ditmaal begon ik ook werkelijk te schrijven.

Ik schreef en schreef en schreef. Toen ik rond middernacht ineens klaar was, bekeek ik de pagina’s, want ik had geen idee wat ik al die tijd geschreven had. Ik stond versteld: hier stond geen eerste hoofdstuk van een boek, hier lag een soort businessplan! Ik snapte er helemaal niets van, maar wat ik las vond ik briljant. Waar kwam dit vandaan? Had ik een visioen gehad? Het plan was magisch en ik geloofde er per direct 100% in. In de dagen die volgden, vertelde ik steeds enthousiast aan mensen wat me te doen stond en iedereen die ik het vertelde zei er naar uit te kijken als het plan zou staan. Ik voelde me gedragen, maar tegelijkertijd bekroop me het gevoel van dit is veel te groot voor mij alleen. Hoe kan ik de mensen helpen om in vier stappen veilig door niemandsland te gaan op weg naar een frisse start in hun leven?!

In de kast

Ik raakte steeds meer in de war en besloot het plan netjes in een ordner in de kast te bewaren, tot ik er ooit aan toe was en de juiste mensen had ontmoet om invulling te kunnen geven aan dit wondermooie idee. En zo stond het ruim drie jaar lang geduldig op de plank. En drie jaar lang liet het me niet los. Totdat ik er eigenlijk een beetje klaar mee was. Alsof er iets moois en groots aan me kleefde, waarvan ik steeds het gevoel had dat ik er geen vorm aan kon geven. Een paar maal heb ik zelfs gedacht het hele document in de openhaard te gooien. En het was de avond van 12 mei 2020, op één dag na drie jaar later na het schrijven ervan, dat ik besloot het plan uit de kast te halen en het nog eenmaal goed door te kijken. Stond er eigenlijk wel dat in waarvan alles in mij had gevoeld dat het briljant was om uit te voeren? Een soort van moegestreden begon ik te lezen.

Met elke pagina die ik omsloeg, verbaasde ik me meer en meer. Alles wat ik las, klopte. Pas nu kon ik het grote geheel zien, pas nu had ik grip op wat er stond. Dit was het proces van mijn eigen verandering. Ik stond perplex. En ik voelde een totale rust over me komen. De druk die ik steeds had gevoeld, omdat het te groots voor me leek, gleed per direct van mijn schouders. Ik besefte dat ik naar het plan toe was geleefd. Maar… was het de bedoeling dat ik mijn eigen levenspad had uitgeschreven? Of was het de bedoeling dat ik het plan zou beproeven, om het door te geven aan anderen?

Een ding weet ik zeker, wat zou ik acht jaar geleden blij zijn geweest als iemand me over die vier stappen had verteld toen ik mijn oude leven verliet en in de totale chaos belandde. Me bij de hand had genomen en gezegd: “Kom maar, wees niet bang, ik ben je compagnon in niemandsland. Niemandsland is nuttig en eindig. Luister naar wat ik je vertellen ga, dan zal je de grens naar je nieuwe leven zeker weten bereiken.” Wat had ik die hand dan zeker weten gretig vastgepakt. Dan had ik eerder geweten dat mijn proces precies goed was zoals het was. En had het wellicht via minder omwegen hoeven lopen. En ik geen twijfels gehad of ik de power had om het aan te gaan.

En dat is wat me te doen stond; het plan uitwerken in een vorm waardoor mijn ervaring ook voor anderen toegankelijk wordt. Zodat mensen niet meer bang zijn stappen te zetten. Minder twijfel, minder angst voelen door meer grip te hebben op wat er met ze gebeurt als hun leven een nieuwe wending neemt. Als ze chaos ervaren. Om daarna nog sneller te kunnen stralen in de wereld, hun ware ik te leven. De wereld heeft het zo nodig, want echt elke straal telt, zeker nu!!

De eerste dagen na dit besef was ik opgelucht en blij en kreeg spontaan een dikke griep. Want zoals vaak als je dingen mentaal loslaat, reageert je lichaam om het ook echt uit je systeem te werken. Ik begrijp nog steeds niet precies hoe alles vier jaar geleden tot mij is gekomen, maar soms moet je magie niet willen ontrafelen. Maar oppakken, omarmen en haar werk laten doen. Ik vind het super spannend en ben excited, want het is het begin van weer een nieuwe reis, een nieuwe missie. Ik ben heel graag JOUW fresh start company! Ga je mee?

Liefs,

Marike

p.s. wil je weten over welke vier stappen ik het heb? Download dan mijn gratis e-book ‘de vier basisstappen naar een nieuwe start’ hier!

Laat een reactie achter