Vanmorgen heb ik de neiging om aan mijn zoon te vragen wat zijn intentie voor deze dag is, omdat een intentie zetten altijd zo fijn richting geeft aan de energie van je dag. Ik vraag me tegelijkertijd af of dit voor een puber ’s morgens vroeg echt handig is, dus ik stel de vraag nog maar even niet. In plaats daarvan ga ik me met het huishouden bemoeien. Ik doe een verwoede poging de voetbalwas netjes op te vouwen. Het polyesterspul krijg ik na al die jaren nog nooit strak opgevouwen (andere moeders lukt het vast in één keer, houd ik me telkens voor). En dan dient zich plotseling de vraag aan waarom ik toch steeds die perfecte moeder wil zijn. Wie of wat heeft dat van me verlangd? Was het de scheiding waardoor ik besloot ‘Aan mij zal het nooit liggen!’? Of het feit dat ik als een godswonder moeder ben geworden, nadat ik lang in de wetenschap leefde dat ik geen kinderen kon krijgen (door de tumor in mijn hoofd toen ik zelf een tiener was)?

Ik weet niet eens precies wanneer en waarom ik heb besloten dit na te streven. Daarom vind ik het ook zo gek dat ik me er ineens bewust van word. As ik die beslissing dan ooit genomen heb, dan mag ik er dus ook op terugkomen. Want elke dag heb je opnieuw de keuze om het leven te leven zoals het goed is voor jou! Dit idee alleen al doet mijn schouders direct een stukje zakken. Best heftig wat dat met ons doet, die hang naar perfectie, het besluit alles te doen zoals het hoort.

De oorzaak ligt vast en zeker dieper in ons, misschien zelfs verscholen in ons DNA, als kleinkind van de gedisciplineerde jaren vijftig generatie moeders (met alle respect!) wellicht. Maar eigenlijk vind ik de oorzaak niet eens meer relevant. Het enige besluit waar ik invloed op heb is het besluit dat ik NU neem. Het besef dat gewoon enorm je best doen waarschijnlijk ook al ruim voldoende is. Voor je kind, voor jezelf en voor later bij de hemelpoort. Oh heerlijk, ik voel me ineens een stuk lichter. Zelf bepalen wat voor kapitein ik wil zijn op mijn moederschip. Ha! Zonder oplegde plaatjes en verwachtingen waaraan ik probeer te voldoen. Als het al iets in mijn DNA is, dan stopt het hier, vandaag! Omdat ik geloof dat niet alleen ik zelf beter vaar op ontspannen moederen, maar ook mijn kind. Over een intentie voor de dag zetten gesproken, wat zeg ik, voor de rest van mijn leven!

Welk perfect plaatje streef jij nog na? En is dit eigenlijk wel JOUW ideale plaatje? Als je weet dat je oude leven niet meer voor je werkt, maar je niet weet waar je moet beginnen, help ik je graag bij het schrijven van JOUW nieuwe verhaal. Wil jij helderheid krijgen over wat neem ik mee en hoe zet ik een eerste stap op weg naar een leven dat goed is voor mij? Neem dan contact met me op en we gaan samen op weg!

Laat een reactie achter