De natuur roept ons. In al haar eenvoud maant ze ons tot rust. We hoeven alleen maar te luisteren. En nu we door de nieuwe corona-maatregelen thuis moeten blijven en we zijn afgesloten van alles wat de buitenkant belangrijker laat lijken, rest ons ook niets anders dan te luisteren. Luisteren naar de stem van ons hart, naar onze eigen natuur.

Het is zondagochtend. De lucht is strak blauw. En (er lijkt) geen wolkje aan de lucht. De kraakheldere lucht die door de roosters in het raam naar binnen komt, roept me. En ik bedenk me geen seconde. Als ik nu naar buiten ga, zal ik nagenoeg niemand tegenkomen en heb ik mijn portie frisse lucht en beweging voor vandaag mooi in the pocket.

Binnen tien minuten loop ik in het bos. Op een enkele hondenliefhebber na, is het ik en de natuur alleen. De zon straalt haar warmte dwars door de schrale wind. Niets weerhoudt haar stralen om mij te verwarmen. Een half uur lang loop ik intens te genieten. Te aarden. En me te beseffen dat de natuur in deze tijd het antwoord is, altijd al is geweest en nu opnieuw aan ons geeft.

In 2016 schreef ik het volgende gedicht, maar boy, wat is het weer actueel:

De ruis op de lijn

tussen mij en mijzelf

verdween

Tijdens de stilte

die ik toen weer kon horen

belandde ik

in een goed gesprek

met mezelf

Fijne zondag!

Liefs,

Marike

Laat een reactie achter